خرمآباد؛ شهری که با یک باران از حرکت میایستد
خرمآباد؛ شهری که با یک باران از حرکت میایستد
یادداشت – پرنیا عالیخانی: خرمآباد، سالهاست با تناقضی تلخ زندگی میکند؛ شهری که به باران شناخته میشود، اما با اولین بارش، فلج میشود.
خیابانهایی که باید مسیر آرام رفتوآمد باشند، با چند ساعت بارندگی به حوضچههایی موقت تبدیل میشوند و چالههایی که پیشتر آزاردهنده بودند، زیر آب پنهان میشوند تا خطرناکتر از همیشه جان و مال مردم را تهدید کنند.
وضعیت اسفناک آسفالت معابر دیگر بر کسی پوشیده نیست. ترکهای عمیق، وصلههای ناهمگون، دستاندازهای پیدرپی و چالههایی که هر روز بزرگتر میشوند، رانندگی در شهر را به آزمونی طاقتفرسا تبدیل کردهاند. اما ماجرا وقتی نگرانکنندهتر میشود که باران میبارد. آبگرفتگی معابر نهتنها عبور و مرور را مختل میکند، بلکه چالهها را به تلههای پنهان بدل میسازد؛ تلههایی که هر لحظه ممکن است خسارتی جدی به خودروها وارد کنند یا جان موتورسواران را به خطر بیندازند.
سؤال اینجاست: چرا شهری با سابقه بارندگی بالا، هنوز از سیستم هدایت آبهای سطحی کارآمد بیبهره است؟ چرا با هر بارش، برخی خیابانها به رودخانه تبدیل میشوند؟ آیا زیرساختهای دفع آبهای سطحی متناسب با توسعه شهر طراحی شدهاند؟ یا توسعه معابر، بدون توجه به شبکه جمعآوری آب انجام شده است؟
ترمیمهای مقطعی آسفالت، آن هم بدون اصلاح زیرساختهای زهکشی، تنها صورت مسئله را پاک میکند. وقتی آب به لایههای زیرین نفوذ میکند، عمر آسفالت کوتاهتر میشود و چرخه تخریب تکرار میشود؛ چاله، لکهگیری، باران، تخریب دوباره. نتیجه؟ هدررفت بودجه و فرسایش اعتماد عمومی.
آبگرفتگی فقط یک مشکل ظاهری نیست. برای کسبه یعنی کاهش مشتری، برای رانندگان یعنی هزینههای تعمیر، برای شهروندان یعنی استرس و ناامنی. شهری که با یک بارش چندساعته قفل میشود، نیازمند بازنگری جدی در مدیریت زیرساختی است.
خرمآباد شهری تاریخی و گردشگرپذیر است. تصویری که از یک شهر در ذهن مسافر میماند، تنها آثار تاریخی نیست؛ کیفیت خیابانها و نظم شهری نیز بخشی از آن است. نمیتوان از توسعه سخن گفت، اما زیرساختهای ابتدایی را نادیده گرفت.
مردم انتظار معجزه ندارند. انتظار دارند برنامهای شفاف برای بهسازی اصولی آسفالت و اصلاح شبکه دفع آبهای سطحی ارائه شود؛ برنامهای که بر اساس اولویت و نیاز واقعی محلات اجرا شود، نه واکنشی و موقتی.
هر چاله، نشانه یک ضعف مدیریتی است و هر آبگرفتگی، زنگ خطری برای برنامهریزی شهری. خرمآباد شایسته شهری هموار، ایمن و آماده برای باران است؛ نه شهری که با اولین ابر، از حرکت بایستد.
