✍️ احسان عالیخانی چگنی:
از قایق خالی تا آرزوهای پرپر شده؛ تأملی بر یک حادثه و زنگ خطر سلامت روان جوانان
ناپدید شدن یک دختر جوان پس از قایقسواری در دریاچه کیو بار دیگر افکار عمومی را در خرمآباد با پرسشهایی تلخ و نگرانکننده روبهرو کرده است؛ حادثهای که هنوز وقوع غرقشدگی در آن بهطور قطعی تأیید نشده، اما کشف قایق خالی به همراه مدارک شخصی، فضای ابهام و نگرانی را تشدید کرده است.
به گفته سید ابوذر موسوی، مدیرعامل سازمان آتشنشانی و خدمات ایمنی شهرداری خرمآباد، گزارش احتمال غرقشدگی ساعت ۲۰:۱۷ دقیقه یکشنبه سوم اسفند دریافت شد و تیمهای امدادی بلافاصله عملیات جستوجو را آغاز کردند. با وجود ادامه بررسیها و نبود شاهد مستقیم از لحظه حادثه، عملیات غواصی بهدلیل شرایط خاص دریاچه با دشواری همراه است و موضوع از سوی مراجع انتظامی و قضایی در حال پیگیری است.
اما فراتر از ابعاد فنی این حادثه، آنچه ذهن جامعه را درگیر میکند، احتمالهای نگرانکنندهای است که در چنین پروندههایی مطرح میشود؛ از جمله فرضیه اقدام به خودآسیبی. هرچند در این مورد هیچ نتیجه رسمی اعلام نشده، اما همین احتمال کافی است تا بار دیگر مسئله سلامت روان جوانان به صدر دغدغههای اجتماعی بازگردد.
واقعیت این است که بخشی از نسل جوان امروز با فشارهای چندلایه اقتصادی، اجتماعی و عاطفی مواجه است؛ فشارهایی که گاه در سکوت، فرسایشی و بیصدا عمل میکنند. احساس بیپناهی، ناامیدی از آینده، انزوای اجتماعی و ناتوانی در بیان رنجهای درونی، میتواند برخی افراد را به مرزهای خطرناک تصمیمگیریهای هیجانی سوق دهد.
کارشناسان حوزه اجتماعی معتقدند افزایش گفتگوهای عمومی درباره سلامت روان، کاهش انگ مراجعه به مشاوران، تقویت شبکههای حمایتی خانوادگی و ایجاد فضاهای امن برای شنیدهشدن صدای جوانان، از ضروریات امروز جامعه است. پیشگیری از آسیبهای روانی، صرفاً وظیفه یک نهاد خاص نیست؛ بلکه مسئولیتی جمعی است که از خانواده آغاز میشود و تا مدرسه، دانشگاه، رسانه و نهادهای حاکمیتی امتداد مییابد.
حادثه دریاچه کیو ـ هر نتیجهای که در نهایت اعلام شود ـ یادآور یک واقعیت مهم است: بسیاری از بحرانها پیش از آنکه به تیتر خبر تبدیل شوند، در سکوت شکل میگیرند. اگر جامعه بتواند نشانههای هشدار را زودتر ببیند و بپذیرد، شاید بتوان از برخی تراژدیها پیشگیری کرد.
در نهایت، تا اعلام رسمی نتایج بررسیها باید از هرگونه قضاوت شتابزده پرهیز کرد؛ اما همزمان لازم است این رخداد بهانهای برای بازاندیشی جدی در وضعیت سلامت روان جوانان و تقویت سازوکارهای حمایتی باشد؛ چرا که هر قایق خالی، میتواند نشانه خلأیی عمیقتر در بستر اجتماعی ما باشد.
