✍️ احسان عالیخانی چگنی:
در فرهنگ رسانه، پیشکسوتی را نمیتوان تنها با تعداد سالهای فعالیت سنجید. گذر عمر، سپید شدن موها و حتی دههها حضور در یک حرفه، به خودی خود کسی را پیشکسوت نمیکند. پیشکسوتی پیش از آنکه یک عنوان باشد، یک منش است؛ شیوهای از رفتار، نگاه و مسئولیتپذیری در قبال نسلهای بعد.
اهالی رسانه همواره برای بزرگان این عرصه احترام قائل بودهاند. دستهای لرزان یک روزنامهنگار کهنهکار، خاطرات سالهای دور یک خبرنگار باسابقه و قلمی که سالها برای آگاهی جامعه نوشته است، نزد ما محترم بوده و خواهد بود. اما احترام به سابقه، نباید ما را از حقیقت دور کند؛ هر کسی که سالهای زیادی را در رسانه گذرانده، الزاماً پیشکسوت نیست.
پیشکسوت واقعی کسی است که احترام توزیع میکند، نه تحقیر. تجربه خود را در اختیار جوانترها میگذارد، نه اینکه آن را ابزاری برای حذف و محدود کردن دیگران قرار دهد. چراغ راه است، نه مانع مسیر. دست جوانان را میگیرد، نه اینکه از بیم دیده شدن آنان، فضا را تنگتر کند.
امروز رسانههای کشور در یکی از دشوارترین مقاطع تاریخی خود قرار دارند. خبرنگاران با مشکلات فراوانی از جمله نبود امنیت شغلی، بیمه ناکافی، مشکلات معیشتی، محدودیتهای حرفهای و کمبود امکانات اولیه فعالیت رسانهای دستوپنجه نرم میکنند. با این حال همچنان در میدان حضور دارند؛ پای مردم، مسئولان و مسائل جامعه ایستادهاند و از سر عشق به این حرفه، بار سنگین اطلاعرسانی را بر دوش میکشند.
در چنین شرایطی انتظار طبیعی این است که پیشکسوتان رسانه، پیشقراول حل مشکلات باشند؛ با نفوذ و اعتبار خود راه تعامل با مدیران را هموار کنند، از حقوق صنفی خبرنگاران دفاع کنند و صدای مطالبهگری جامعه رسانهای باشند. نه اینکه ناخواسته یا آگاهانه بر شکافها بیفزایند و بر دشواریهای موجود اضافه کنند.
نسل جوان رسانه بیش از هر زمان دیگری به همدلی نیاز دارد. ما انتظار معجزه نداریم؛ تنها میخواهیم بستر یک فعالیت حرفهای و آبرومند فراهم شود. اگر مسئولان هنوز اهمیت این مطالبات را بهدرستی درک نکردهاند، دستکم انتظار داریم خانواده رسانه کنار یکدیگر بایستند.
پیشکسوتی، امتیاز نیست؛ مسئولیت است. و چه بسیار کسانی که موهایشان سپید شده اما هنوز به جای ساختن پل میان نسلها، دیوار میسازند؛ و چه بسیار جوانانی که با رفتار، اخلاق و دغدغهمندی خود، معنای واقعی پیشکسوتی را به نمایش میگذارند.
امروز بیش از هر زمان دیگری، رسانه به بزرگترهایی نیاز دارد که پناه باشند، نه رقیب؛ راهگشا باشند، نه مانع؛ و میراثدار اخلاق حرفهای باشند، نه مدافع انحصار.
انتهای پیام/
