✍️ پرنیا عالیخانی چگنی
در دل کوههای سرسبز زاگرس، جایی میان مه، سنگ و صدای پرشور آب، آبشار نایانگیز لرستان چون نگینی بکر و خاموش میدرخشد؛ پدیدهای طبیعی که گویی شعر طبیعت را با هر قطره خود زمزمه میکند.
آبشار نایانگیز در بخش پاپی از شهرستان خرمآباد، با ارتفاعی چشمگیر و چشماندازی رؤیایی، یکی از زیباترین جلوههای طبیعت لرستان است؛ استانی که به حق «سرزمین آبشارها» نام گرفته است. در مسیر رسیدن به این آبشار، چشم هر رهگذری از سبزی کوهها، پیچوتاب رودخانهها و نسیمی خنک که بوی خاک و بلوط را در خود دارد، سرمست میشود.
اما نایانگیز تنها یک جاذبه گردشگری نیست؛ این آبشار، نمادی از زندگی، پایداری و زلالی زاگرس است. صدای پرخروش آن یادآور روح جاری در دل طبیعت است، روحی که سالهاست با تهدیدهایی چون خشکسالی، فرسایش خاک، چرای بیرویه و بیتوجهی انسان روبهرو شده است.
اگرچه آبشار نایانگیز هنوز بکر و دستنخورده مانده، اما توسعه ناپایدار گردشگری، ریختن زباله و نبود زیرساختهای محیطزیستی میتواند آینده این میراث طبیعی را تهدید کند. نایانگیز به جای جادههای بتنی و ساختمانهای سنگی، به احترام، مراقبت و گردشگری مسئولانه نیاز دارد.
شاید زمان آن رسیده که به جای صرفاً تماشای زیبایی، برای حفظ آن گامی برداریم؛ نایانگیز تنها یک منظره نیست، تجسمی از هویت، طبیعت و فرهنگ مردم لرستان است.
