تا کی فقط تبریک؟ خبرنگاران زندگی شایسته میخواهند
تا کی فقط تبریک؟ خبرنگاران امنیت شغلی و زندگی شایسته میخواهند
✍️ زینب نیک رنگ – مدیر مسئول پایگاه خبری تفکر پارسی:
هفدهم مرداد، روز خبرنگار، فرصتی است برای قدردانی از کسانی که بیوقفه روایتگر حقیقت، صدای مردم و پل ارتباطی جامعه و مسئولان هستند؛ اما پرسش اینجاست که پس از پایان پیامهای تبریک و مراسمهای نمادین، سهم خبرنگاران از این همه تقدیر چیست؟
سالهاست خبرنگاران در صف نخست انعکاس مشکلات مردم، بحرانها، حوادث، مطالبات اجتماعی و حتی موفقیتهای دستگاههای اجرایی ایستادهاند. در سختترین روزها، از سیل و زلزله گرفته تا بیماری، اعتراضات، مشکلات معیشتی و بحرانهای اقتصادی، این خبرنگاران بودند که بیادعا در میدان حضور داشتند تا واقعیت را روایت کنند. اما خود آنان، امروز با انبوهی از مشکلاتی دست و پنجه نرم میکنند که کمتر دیده میشود.
نبود امنیت شغلی، یکی از بزرگترین دغدغههای جامعه رسانهای است. بسیاری از خبرنگاران با قراردادهای موقت، حقوقهای ناچیز یا حتی بدون قرارداد مشخص فعالیت میکنند و هر روز نگران از دست دادن شغل خود هستند. آیا میتوان از خبرنگاری که آینده شغلی روشنی پیش روی خود نمیبیند، انتظار داشت با آرامش و تمرکز رسالت حرفهای خود را انجام دهد؟
مسکن، به رؤیایی دستنیافتنی برای بسیاری از خبرنگاران تبدیل شده است. در شرایطی که برخی صنوف از ظرفیت تعاونیهای مسکن و حمایتهای سازمانی بهرهمند هستند، خبرنگاران همچنان از ابتداییترین حمایتهای رفاهی محروماند. سالها وعده داده شده، اما کمتر اقدامی به نتیجه رسیده است.
بیمه نیز زخمی کهنه بر پیکر رسانه است. هنوز بسیاری از فعالان رسانهای یا از بیمه مناسب برخوردار نیستند یا سابقه فعالیت حرفهای آنان به رسمیت شناخته نمیشود. خبرنگاری که سالها در خط مقدم اطلاعرسانی بوده، نباید نگران ابتداییترین حقوق اجتماعی خود باشد.
از سوی دیگر، وضعیت نامناسب درآمد و معیشت خبرنگاران، حقیقتی تلخ است که نمیتوان آن را نادیده گرفت. در روزگاری که هزینههای زندگی هر روز افزایش مییابد، بسیاری از خبرنگاران با درآمدهایی فعالیت میکنند که حتی پاسخگوی نیازهای اولیه زندگی نیست. عشق به حرفه، هرچند ارزشمند است، اما جای خالی امنیت اقتصادی را پر نمیکند.
نکته تأسفبارتر، بیتوجهی بخشی از مدیران به جایگاه واقعی رسانه است. هنوز هم در بسیاری از دستگاهها، رسانه نه به عنوان یک شریک اجتماعی و بازوی حل مسائل، بلکه صرفاً ابزاری برای انتشار اخبار و گزارش عملکرد تلقی میشود. این نگاه، هم به رسانه آسیب میزند و هم فرصت استفاده از ظرفیت عظیم خبرنگاران برای شناسایی، تحلیل و حل مشکلات جامعه را از بین میبرد.
رسانه اگر آزاد، مستقل و مورد حمایت باشد، میتواند بسیاری از بحرانها را پیش از آنکه به معضل تبدیل شوند، آشکار کند و زمینه اصلاح را فراهم سازد. نادیده گرفتن خبرنگاران، در واقع نادیده گرفتن یکی از مهمترین سرمایههای اجتماعی کشور است.
روز خبرنگار نباید تنها به چند پیام تبریک، اهدای لوح تقدیر یا برگزاری مراسمی تشریفاتی محدود شود. خبرنگاران بیش از هر چیز، به امنیت شغلی، بیمه کارآمد، حمایتهای معیشتی، امکان خانهدار شدن، آموزش مستمر، کرامت حرفهای و شنیده شدن صدای مطالبات صنفی خود نیاز دارند.
اگر قرار است از نقش رسانه در توسعه، شفافیت، مبارزه با فساد و افزایش اعتماد عمومی سخن بگوییم، باید پیش از هر چیز، شأن و منزلت خبرنگار را پاس بداریم؛ نه فقط در شعار، بلکه در عمل.
امروز، روز خبرنگار است؛ روز کسانی که سالها صدای دیگران بودهاند. شاید زمان آن رسیده باشد که این بار، مسئولان صدای خبرنگاران را بشنوند.
