مهندس رضایی؛ مدیری فراتر از یک صندلی

یادداشت – احسان عالیخانی

برخی مدیران با حکم می‌آیند و با حکم می‌روند؛ اما برخی دیگر با دل‌ها کار می‌کنند و در دل‌ها می‌مانند. مهندس محمد رضایی از همان دسته مدیرانی بود که در عمر کوتاه مدیریت یازده‌ماهه‌اش، مفاهیمی چون وفاق، همدلی، صداقت و عدالت را نه در شعار، بلکه در عمل معنا کرد.

رضایی تحصیلکرده صنعت بود، اما در میدان مدیریت نشان داد که نگاه انسانی و اخلاق‌مدار، مهم‌تر از هر عنوان و مدرکی است.

در تمام این مدت، کمتر کسی او را پشت صندلی مدیریت دید؛ حضوری میدانی داشت، در کنار کارکنان  وهمکاران بود و فاصله‌ای میان خود و مجموعه احساس نمی‌شد.

احترام و رفاقت، شاخصه غالب فضای مدیریتی او بود.
شاید یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این دوره، مقبولیت کم‌نظیر او در میان اهالی رسانه بود.

مدیری که توانست فارغ از نگاه‌های سلیقه‌ای، مورد قبول همه قرار گیرد؛ اتفاقی که در فضای مدیریتی امروز کمتر شاهد آن هستیم.
او صندلی مدیریت را دوست نداشت؛ مسئولیت را دوست داشت. در همین زمان اندک، اقدامات مؤثر و ماندگاری انجام داد که نشان داد ظرفیت‌های او فراتر از محدوده یک مجتمع است. شاید بتوان گفت مدیریت مجتمع برای رضایی کوچک بود، اما منش و نگاهش بزرگ‌تر از چارچوب‌های اداری تعریف می‌شد.
رضایی رفت، اما بی‌تردید نام و خاطره مدیریتش در ذهن و دل مجموعه باقی خواهد ماند.

برخی رفتن‌ها پایان نیست؛ آغاز یک مسیر بزرگ‌تر است.