خبرنگاران؛ صدای جامعه، فراموششدگان سیاستگذاری
خبرنگاران؛ صدای جامعه، فراموششدگان سیاستگذاری
✍️ احسان عالیخانی چگنی:
سالهاست که از رسانهها به عنوان رکن چهارم دموکراسی، پل ارتباطی مردم و مسئولان و بازوی توانمند اطلاعرسانی یاد میشود؛ اما واقعیتهای میدانی نشان میدهد که این احترام، بیش از آنکه در عمل نمود داشته باشد، در حد شعار و سخن باقی مانده است.
فعالان رسانهای و خبرنگاران در شرایطی به ایفای نقش میپردازند که از حداقلهای امنیت شغلی و معیشتی برخوردار نیستند. بسیاری از رسانههای مستقل با مشکلات مالی دستوپنجه نرم میکنند و در مقابل، دستگاهها، صنایع و بنگاههای اقتصادی با راهاندازی رسانههای وابسته به خود، بخش عمده بودجههای اطلاعرسانی و تبلیغاتی را به مجموعههای تحت مدیریت خویش اختصاص میدهند؛ رسانههایی که در بسیاری موارد از کمترین میزان مخاطب و بازدید برخوردارند.
در استان اصفهان نیز نمایندگان و سرپرستان روزنامهها با چالش جدی دیگری روبهرو هستند. بسیاری از سازمانها، نهادها و حتی بخش خصوصی، بدون توجه به جایگاه قانونی نمایندگان رسانهها در استان، مستقیماً با دفاتر مرکزی در تهران برای انتشار آگهیها و رپرتاژهای خبری ارتباط برقرار میکنند. این در حالی است که بخش قابل توجهی از درآمد و معیشت نمایندگان رسانهها از همین مسیر تأمین میشود و نادیده گرفتن این حق، ضربهای مستقیم به بدنه رسانهای استانها محسوب میشود.
از سوی دیگر، دسترسی آزاد به اینترنت و ابزارهای ارتباطی، امتیاز ویژهای برای خبرنگاران نیست؛ بلکه حداقل نیاز حرفهای آنان برای انجام وظایف اطلاعرسانی است. قطعیهای گسترده اینترنت و محدودیتهای ارتباطی در سالهای اخیر، بارها روند فعالیت رسانهها را مختل کرده و دسترسی خبرنگاران به منابع اطلاعاتی را با مشکل مواجه ساخته است.
خبرنگاران باید در بحرانها و شرایط حساس، در کنار مسئولان و مردم نقشآفرینی کنند؛ صدای مطالبات جامعه باشند و همزمان اقدامات و خدمات مسئولان را نیز منعکس نمایند. با این حال، در بسیاری از موارد نه تنها از حمایت لازم برخوردار نیستند، بلکه هنگام انجام وظیفه با بیمهری، توهین و حتی برخوردهای نامناسب مواجه میشوند.
امروز دغدغههایی چون بیمه پایدار، مسکن، درآمد ثابت و امنیت شغلی، همچنان از مهمترین مطالبات جامعه رسانهای کشور به شمار میرود. مطالباتی که تحقق آنها نه یک امتیاز ویژه، بلکه حداقل حق کسانی است که رسالت آگاهیبخشی و اطلاعرسانی را بر عهده دارند.
تقویت رسانههای مستقل، حمایت از خبرنگاران و به رسمیت شناختن حقوق صنفی فعالان این حوزه، ضرورتی انکارناپذیر برای توسعه، شفافیت و افزایش سرمایه اجتماعی در کشور است.
