وداع با صدایی که در حافظه ایران ماندگار شد

✍️ احسان عالیخانی چگنی:

خبر درگذشت بهروز رضوی، جامعه فرهنگی و هنری کشور را در اندوهی عمیق فرو برد. هنرمندی که بیش از نیم قرن با صدای گرم، نافذ و آرامش‌بخش خود در کنار مردم ایران بود و نامش با خاطرات شنیداری چند نسل گره خورده است. او پس از یک دوره بیماری، شامگاه ۲۴ خردادماه چشم از جهان فروبست و به جمع جاودانگان فرهنگ و هنر ایران پیوست.

بهروز رضوی از آن دسته هنرمندانی بود که پیش از آنکه چهره‌اش شناخته شود، صدایش در قلب مردم جای گرفته بود. صدایی که سال‌ها از امواج رادیو به گوش مخاطبان رسید، روایتگر کتاب‌ها، مستندها، برنامه‌های فرهنگی و لحظات ماندگاری شد که هنوز در ذهن و خاطره ایرانیان زنده است. او فعالیت حرفه‌ای خود را از اواخر دهه ۴۰ در رادیو آغاز کرد و با تسلط کم‌نظیر بر فن بیان و اجرای گویندگی، به یکی از ماندگارترین صداهای رسانه‌ای کشور تبدیل شد.

ویژگی برجسته بهروز رضوی تنها صدای خاص و پرطنین او نبود؛ بلکه وقار، شخصیت فرهنگی، دانش ادبی و احترام عمیقی بود که برای مخاطب قائل می‌شد. هر واژه‌ای که از زبان او شنیده می‌شد، با دقت، احساس و درک عمیقی از مفهوم همراه بود. به همین دلیل آثار متعددی که با صدای او روایت شد، فراتر از یک اجرا، به بخشی از حافظه فرهنگی جامعه تبدیل شدند.

نام بهروز رضوی با برنامه‌های ماندگار رادیویی، کتاب‌های صوتی، روایت مستندهای تاریخی و فرهنگی و آثار متعدد تلویزیونی پیوند خورده است. بسیاری از علاقه‌مندان کتاب و فرهنگ، شب‌های خود را با صدای او در برنامه «کتاب شب» سپری کرده‌اند و بسیاری دیگر، ایران را از دریچه روایت‌های مستند او شناخته‌اند.

درگذشت او تنها خاموش شدن یک صدا نیست؛ پایان فصل درخشانی از تاریخ گویندگی و روایتگری ایران است. با این حال، صدای بهروز رضوی همچنان در هزاران ساعت اثر شنیداری و تصویری باقی خواهد ماند؛ صدایی که آرامش می‌بخشید، روایت می‌کرد، آموزش می‌داد و خاطره می‌ساخت.

امروز خانواده بزرگ رسانه، رادیو، دوبله و فرهنگ

ایران در سوگ یکی از ارزشمندترین سرمایه‌های خود نشسته است؛ اما بی‌تردید نام و یاد او فراتر از زمان خواهد ماند. هنرمندانی از این جنس هرگز از میان نمی‌روند؛ آنان در حافظه جمعی یک ملت زندگی می‌کنند.

بهروز رضوی رفت، اما صدای ماندگارش همچنان در گوش تاریخ این سرزمین طنین‌انداز خواهد بود.
روحش شاد و یادش گرامی. 🖤